Burn-out associëren we meestal met werk. Met te veel uren, te veel projecten, te veel verantwoordelijkheid, te veel druk en te weinig herstel. Maar wat als je grootste bron van uitputting niet op kantoor zit, maar thuis aan de keukentafel?
In een tijd waarin we alles perfect lijken te moeten doen blijkt dat voor veel ouders simpelweg te veel. Uit onderzoek van de Erasmus Universiteit Rotterdam komt naar voren dat maar liefst veertig procent van de ouders burn-outklachten ervaart.
- Burn-out ontstaat niet alleen door werk. Ook de voortdurende verantwoordelijkheid voor een gezin kan je lichamelijk en emotioneel uitputten.
- Veertig procent van de ouders ervaart burn-outklachten, blijkt uit onderzoek van de Erasmus Universiteit Rotterdam.
- Het gaat zelden alleen over te veel doen. Vaker over te lang over je eigen grenzen heen leven.
- Je lichaam geeft de signalen meestal eerder af dan je hoofd ze wil horen.
- Herstel vraagt daarom meer dan rust. Het vraagt inzicht in waarom je niet kunt stoppen.
Je komt thuis na een lange werkdag. Er moet gekookt worden. Een kind moet naar voetbal, de ander heeft morgen een toets en is zijn boek kwijt. De wasmachine piept, je telefoon ook, er komt nog een bericht binnen in de klassenapp en ergens tussen aardappels afgieten en een ruzie sussen probeer je ook nog geïnteresseerd te luisteren naar het verhaal van je partner.
En dan vraagt iemand: “Mam, waar is mijn oplader?”
Geen idee. Misschien op Bali. Waar jij inmiddels trouwens ook best even zou willen zijn. We maken er graag grapjes over, maar ouderlijke uitputting is serieus. Burn-out ontstaat namelijk niet uitsluitend door werk. Ook de voortdurende verantwoordelijkheid voor een gezin kan ervoor zorgen dat je lichamelijk en emotioneel uitgeput raakt. Dat je sneller geïrriteerd bent, minder kunt hebben, je overweldigd voelt of zelfs merkt dat je emotioneel afstand begint te nemen van de mensen van wie je het allermeest houdt.
En juist dát laatste kan enorm veel schuldgevoel oproepen.
Misschien ben je niet moe van je kinderen
Bij BurnoutPoli kijken we daarom verder dan de volle agenda. Want twee ouders kunnen precies dezelfde hoeveelheid ballen in de lucht houden en toch totaal verschillend reageren. De interessante vraag is niet alleen: wat moet jij allemaal doen? De vraag is ook: wat gebeurt er ondertussen in jou?
Misschien ben jij degene die altijd zorgt. Die aanvoelt wat iedereen nodig heeft voordat ze het zelf weten. Die geen nee zegt tegen school, familie, vrienden of collega’s. Die vindt dat het huis gezellig moet zijn, de kinderen gezond moeten eten, de verjaardag leuk moet zijn, je relatie aandacht verdient én je op je werk ook nog gewoon moet presteren.
En ergens in die hele optelsom staat nog één persoon. Jij. Meestal onderaan.
Dat is precies waarom wij burn-out niet alleen als een probleem van te veel doen zien. Het gaat vaak ook over te lang over je eigen grenzen heen leven.
De perfecte ouder bestaat niet, gelukkig maar
Veel ouders dragen onbewust een ideaalbeeld met zich mee van hoe een goede vader of moeder hoort te zijn. Geduldig. Beschikbaar. Liefdevol. Consequent. Gezellig. Betrokken. Sportief. Gezond. Succesvol op het werk. En uiteraard volledig ontspannen wanneer een peuter om 07.13 uur besluit dat de blauwe beker een regelrechte schending van zijn mensenrechten is. Succes ermee.
Het probleem is niet dat we goede ouders willen zijn. Het probleem ontstaat wanneer liefde langzaam verandert in een prestatie.
Dan raakt ouderschap aan iets diepers. Aan oude patronen. Aan perfectionisme. Pleasen. Controle. Moeite met grenzen stellen. Misschien zelfs aan de overtuiging dat jij pas een goede ouder bent wanneer iedereen om je heen gelukkig is. En dát kost ongelofelijk veel energie.
Je lichaam houdt de score bij
Bij BurnoutPoli werken we vanuit onze 3D-methode: mentaal, emotioneel en fysiek. Omdat een mens niet uit drie losse onderdelen bestaat.
Dat fysieke deel begint meestal met signalen die je makkelijk wegwuift:
- Slecht slapen
- Hoofdpijn
- Hartkloppingen
- Een kort lontje
- Vergeetachtigheid
- Concentratieproblemen
- Niet meer kunnen ontspannen
- Altijd “aan” staan
- Doodmoe zijn en toch niet kunnen stoppen
Het lichaam fluistert voordat het schreeuwt. Herken je deze signalen van een burn-out bij jezelf, dan is dat het moment om er iets mee te doen.
Twijfel je of wat je voelt bij de drukte hoort of dat er meer aan de hand is, bespreek het met je huisarts. Die kijkt met je mee en kan uitsluiten dat er een lichamelijke oorzaak is.
Een weekendje weg kan dan heerlijk zijn. Een wandeling ook. Vijf minuten alleen in de auto voordat je naar binnen gaat: doen. Maar als je daarna precies hetzelfde systeem weer instapt, verandert er uiteindelijk weinig. Herstel vraagt daarom meer dan rust. Het vraagt inzicht.
Waarom kan ik niet stoppen? Waarom vind ik het zo moeilijk om hulp te vragen? Waarom voel ik me schuldig wanneer ik iets voor mezelf doe? Waarom moet ik het zo goed doen? En waarom voelt nee zeggen soms gevaarlijker dan nog een keer over mijn eigen grens gaan?
Daar begint echte verandering.
Je kinderen hebben geen perfecte ouder nodig
Misschien is dit wel het belangrijkste wat we ouders kunnen meegeven: je kinderen hebben geen perfecte vader of moeder nodig. Ze hebben een mens nodig.
Een ouder die soms moe is. Die soms verkeerd reageert. Die kan zeggen: “Sorry, dat deed ik niet handig.” Een ouder die grenzen heeft en daarmee zijn kinderen laat zien dat grenzen normaal zijn. Die voor anderen zorgt én zichzelf niet voortdurend verlaat.
Want kinderen leren niet alleen van wat wij tegen ze zeggen. Ze leren vooral van wat wij vóórleven. Wanneer jij jezelf altijd wegcijfert, leren zij iets over liefde. Wanneer jij denkt dat alles perfect moet, leren zij iets over presteren.
Maar wanneer jij kunt zeggen: “Dit is vandaag genoeg”, leren zij óók iets.
Dat liefde niet verdiend hoeft te worden. Dat je niet alles hoeft te kunnen. Dat je hulp mag vragen. Dat rust geen zwakte is. En dat je verbonden kunt blijven met de mensen van wie je houdt, zonder jezelf kwijt te raken.
Burn-out is geen kwestie van nóg beter je best doen
Ben je voortdurend moe? Staat je zenuwstelsel altijd op scherp? Kun je weinig meer hebben? Voelt zelfs iets leuks soms als nóg een taak? Trek je je steeds vaker terug of heb je het gevoel dat je als ouder tekortschiet? Wacht dan niet tot je lichaam uiteindelijk voor jou op de rem trapt.
Bij BurnoutPoli geloven we niet in maanden thuiszitten en hopen dat rust alleen het probleem oplost. We willen begrijpen waarom jij bent opgebrand, welke mentale, emotionele en fysieke patronen daarin een rol spelen en vooral: wat er nodig is om duurzaam te herstellen.
Niet zodat je daarna nóg meer ballen in de lucht kunt houden. Maar zodat je misschien eindelijk ontdekt welke ballen je helemaal niet meer hoeft vast te houden.
Goed voor jezelf zorgen maakt je niet minder beschikbaar voor je kinderen. Het kan juist een van de mooiste dingen zijn die je ze voorleeft.
Wil je weten waar je staat? Een intakegesprek bij BurnoutPoli is gratis en verplicht je tot niets. Je hebt er geen verwijzing van de huisarts voor nodig en we werken zonder wachtlijst, op zes locaties in het land.
